Ήλιος, ήλιος και βροχή (1998)
May 28, 1998Ας κρατήσουν οι χοροί, οι γιορτές, τα πανηγύρια, των παιδιών μας τα παιχνίδια (2001)
May 13, 2001
Ο ΑΓΑΠΗΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΑΣ | Δημήτριος Κορομηλάς
Σκηνοθεσία | Μαρία Καραχάλιου, Γιάννης Οικονομίδης
Θέατρο | LΕS TRETEAUX de BRUXELLES, Βρυξέλλες
24 και 25 Απριλίου 1999
Θέατρο Πανεπιστημίου Κρήτης | Ρέθυμνο, Κρήτη
7 Ιουλίου 1999
Κηποθέατρο Νίκαιας | Νίκαια, Αθήνα
10 Ιουλίου 1999
O "Λιάκος" της παράστασης
Πηγή έμπνευσης της υπόθεσης του "Αγαπητικού της βοσοκοπούλας" στάθηκε το ποίημα του Γ. Ζαλοκώστα "Μια βοσκοπούλα αγάπησα...".
Για να συνθέσει το έργο του αυτό ο Κορομηλάς, όπως μας πληροφορεί ο γιός του, "γύρισε τη Ρούμελη και το Μορηά επαρχία-επαρχία", για να ζήσει και να αισθανθεί, αστός αυτός, τη μυστική φωνή της υπαίθρου. Εγέμισε την ψυχή του εντυπώσεις. Κατά εκατοντάδες εμάζεψε τα ελληνικά μοτίβα. Και γεμάτος από φως ελληνικό εξαναγύρισε στας Αθήνας ενθουσιασμένος. Η φουστανέλλα και το γιορντάνι τον είχαν αιχμαλωτίσει... Έπλεξε ένα ποιμενικό ειδύλλιο γύρω από το αριστοτεχνικό ποιηματάκι του Ζαλοκώστα, τη "Βοσκοπούλα", που θαρρείς πως βγαίνει από τα κατάβαθα της ελληνικής ψυχής...
Ποτέ δεν φάνηκε ευτυχέστερος στη ζωή του ο Κορομηλάς όσο στις είκοσι μέρες που έγραφε τον "Αγαπητικό της Βοσκοπούλας". Όρθιος, αντικρύζοντας τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, απήγγειλε και έγραφε επάνω στο ορθό του γραφείο, τον κάθε δεκαπεντασύλλαβο".
Το έργο γράφτηκε το 1890 και δόθηκε για να παιχθεί το καλοκαίρι του 1891, αλλά το ανέβασμά του ματαιώθηκε για λόγους οικονομικούς. Το Δεκέμβριο όμως του ίδιου έτους παίχτηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον περιοδεύοντα ελληνικό θίασο των Αθηνών "Μένανδρο" με τους Ταβουλάρηδες. Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός που ξεσήκωσε στους εκεί Έλληνες, τόση η συγκίνηση και το παραλήρημα του πλήθους ώστε να κάνει τους Τούρκους να θυμώσουν και να σκεφθούν τη διακοπή των παραστάσεων, που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. "Η Ιστορική πρωτεύουσα γίνεται και πνευματική και ο Δημ. Κορομηλάς εγκαινιάζει νέαν δραματικήν περίοδον" έγραφε από την Κωνσταντινούπολη ο ανταποκριτής της "Εφημερίδος".
Από τότε ανεβάστηκε στη σκηνή πολλές φορές, μεταπλάστηκε σε μυθιστόρημα, έγινε ταινία κινηματογραφική, λυρικό μελόδραμα και γνώρισε πολλές τιμές και δόξες.
Όλα τα δραματικά ειδύλλια που δημιουργήθηκαν μετά τον "Αγαπητικό" επηρεάστηκαν βαθύτατα από αυτόν και πολύ δίκαια ο Κορομηλάς θεωρείται θεμελιωτής και σ' αυτό το θεατρικό είδος.
"Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας" είναι ένα από τα έργα που δεν χάνουν ποτέ την αξία τους.
Στο έργο αυτό δεν υπάρχουν πια τα νεκρά θέματα της αρχαίας ιστορίας που συνηθίζονταν τότε, ούτε οι άκαμπτοι ιαμβικοί στίχοι σε αρχαΐζουσα γλώσσα, ούτε τα πομπώδη πρόσωπα των δήθεν καπεταναίων του 1821 να απαγγέλλουν με στόμφο ρητορικούς λόγους σε άψογη καθαρεύουσα· ανέβαινε τώρα στη σκηνή η σύγχρονη ζωή, η ελληνική ύπαιθρος με το άρωμά της, το χωριό με την αγνότητα και τη δροσιά της ομορφιάς του, το δημοτικό τραγούδι, οι θρύλοι, οι ακατάληπτες παραδόσεις και οι ευλαβικές συνήθειες, τ’ αρχοντικό ξεφάντωμα του πανηγυριού, τα βάσανα της φτώχειας και απάνω απ’ όλα η ομορφιά και η αγνότητα της ζωής του χωριού στην πιο ιδανική μορφή του.
Συνεχιστές του κωμειδυλλίου θεωρούνται ο Π. Μελισσιώτης και ο Σ. Περεσιάδης.
Και η "Τύχη της Μαρούλας" και ο "Αγαπητικός της Βοσκοπούλας", που παίχτηκαν από ερασιτέχνες, θεατρικά μπουλούκια, επαγγελματικούς θιάσους, βρήκαν μεγάλη απήχηση στο κοινό, άγγιξαν τις λεπτές χορδές των απλοϊκών ανθρώπων και προβλημάτισαν τους σπουδαγμένους ανθρώπους του θεάτρου για το τι ζητάει η μεγάλη μάζα του λαού όταν πάει στο θέατρο.
Ανεξάρτητα όμως από την αξία των έργων αυτών η Ιστορία του Ελληνικού Θεάτρου δίνει μια καλή θέση στον Κορομηλά, γιατί ήταν ο άνθρωπος που αφοσιώθηκε με πάθος στην προκοπή του ελληνικού θεάτρου έχοντας τη διάθεση του πιστού και φανατισμένου σταυροφόρου. [...]
Εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ
Φωτογραφίες
[ngg src="galleries" ids="7" display="masonry" ngg_triggers_display="always"]
[ngg src="galleries" ids="52" display="basic_slideshow"]
